Pippi Langstrumpf jest tytułową bohaterką książki szwedzkiej pisarki Astrid Lindgren. Książka opowiada o przygodach 9-letniej dziewczynki, która radzi sobie sobie bez pomocy osób dorosłych.  Pippi mieszka w małym mieście w Willi Śmiesznotce jedynie z małpką Panem Nilssonem i koniem. Jej mama nie żyje, a tata zaginął na morzu. Mimo to Pippi, najsilniejsza dziewczynka na świecie z torbą wypełnioną złotymi monetami, doskonalebardzo dobrze sobie radzi bez pomocy, ignorując, bądź odrzucając wszelkie próby ingerencji w jej życie - czy to umieszczenie jej w domu dziecka, czy też zmuszenie do chodzenia do szkoły.
Zachowanie pippi i wypowiedzi często obnażają hipokryzje dorosłych, którzy dbają bardziej o zewnętrzne pozory niż jakiekolwiek wyższe wartości. Pippi natomiast, mimo ciągle popełnianych niezręczności i skłonności do opowiadania niestworzonych bajek, zawsze kieruje się dobrem innych osób, śpiesząc na ratunek poszkodowanym i słabszym. Ma niesamowite i zwariowane pomysły. Pippi ma dziewięć lat, marchewkowo-rude włosy, splecione w dwa odstające warkoczyki, a na twarzy mnóstwo piegów. Nosi krótką, połataną sukienkę, spadające pończochy i za duże czarne buty. Zawsze swym urokiem oczarowuje innych.
Pippi patrzy na świat okrągłymi oczyma, interpretując go na swój infantylny sposób nie dopuszcza do siebie wogóle myśli, że mogłaby wejść z nim w interakcję inną jak tylko na zasadzie interwencji na końcu uciekając do swojego zamkniętego sterylnego nibyświata.
Czy bohaterka jest samotna? Ależ oczywiście tęskni za swym tatą, który gdzieś na morzu wędruje po swojej ,Nibylandii", tęskni do swojej mamusi rozmawiając czasem z nią, ale tak naprawdę istotą bycia ,Pippi" jest jej pełna niezależność, to najważniejsze dla jej postępowania - realizacja swoich zachcianek, realizacja swoich szaleństw